Çayırova’da yaşayan yaşlı bir teyzeye ait, yardıma muhtaç olduğu ifade edilen görüntüler tarafıma ulaştığında, açık konuşmak gerekirse bir gazeteci olarak kayıtsız kalmam mümkün değildi.
Sosyal medyada hızla yayılan, izleyen herkesin vicdanına dokunan bu görüntüler, ilk bakışta açık bir mağduriyete işaret ediyordu.
Ortada “yardım bekleyen bir insan” ve “sessiz kalan bir sistem” algısı vardı.
Bu nedenle refleks gösterdim.
Kamuoyunu ilgilendirdiğini düşünerek görüntüleri ben de paylaştım.
Çünkü gazetecilik, çoğu zaman rahatsız edici soruları sormayı ve görünmeyeni görünür kılmayı gerektirir.
Ama aynı zamanda şunu da gerektirir: Doğruyu aramak.
Paylaşımın ardından süreç farklı bir boyut kazandı.
Hem Kocaeli Büyükşehir Belediyesi hem de Çayırova Belediyesi yetkilileri benimle iletişime geçti.
Yetkililer, Hatice teyzenin durumuna ilişkin detaylı ve kapsamlı bilgiler paylaştı.
Anlatılanlara göre;
Sosyal hizmet ekipleri defalarca eve gitmişti.
Barınma desteği teklif edilmişti.
Sağlık hizmetleri için yönlendirmeler yapılmıştı.
Daha uygun yaşam koşullarına sahip bir eve geçmesi için imkânlar sunulmuştu.
Ancak tüm bu desteklerin tamamı Hatice teyze tarafından reddedilmişti.
Bu noktada önemli bir detay var:
Bu bilgi yalnızca kurumların sözlü beyanından ibaret değil.
Hatice teyzenin yardımı kabul etmediğine dair görüntüler de mevcut.
Yani sosyal medyada dolaşıma sokulan “kimse ilgilenmiyor”, “devlet yok”, “belediyeler sessiz” algısının, gerçeği tam olarak yansıtmadığı anlaşılıyor.
Burada durup şu soruyu sormak gerekiyor:
Peki neden?
Neden bir insan, kendisine sunulan tüm bu imkânları kabul etmez?
Bu sorunun cevabı net değil.
Belki geçmişte yaşadığı kötü deneyimler…
Belki güvensizlik…
Belki alışkanlıklar…
Belki de yalnızca kendi yaşam tercihi.
Ancak bildiğimiz bir şey var:
Ortada, çoğu zaman göz ardı edilen bir gerçek duruyor.
Sosyal yardımlar, ancak kabul edildiği sürece anlam kazanabiliyor.
Bu süreçte çok sayıda yardımsever vatandaş bana ulaştı.
Destek olmak istediklerini, yardım göndermek istediklerini söylediler.
Bu duyarlılık son derece kıymetli.
Toplum olarak hâlâ vicdanımızın diri olduğunu gösteriyor.
Ancak aynı sorumlulukla şunu da açıkça ifade etmek gerekiyor:
Görüntülerde yer alan Çayırova’da yaşayan yaşlı teyze, yardımı kabul etmiyor.
Kamu kurumları süreci yakından takip ediyor.
Kapılar kapalı değil, imkânlar ortada.
Fakat ortada, bireysel bir tercih gerçeği bulunuyor.
Bu gerçeği yok sayarak oluşturulan her algı, iyi niyetli de olsa, eksik ve yanıltıcı olur.
Gazetecilik tam da bu noktada devreye girer.
Paylaşmak kadar, düzeltmek de gazeteciliğin bir parçasıdır.
Duygular kadar, gerçekler de önemlidir.
Beni arayarak süreci şeffaf bir şekilde aktaran Kocaeli Büyükşehir Belediyesi ve Çayırova Belediyesi yetkililerine teşekkür ediyorum.
Bu vesileyle bilgi teyit edilmiş, konu duyguların değil, gerçeklerin ışığında ele alınmış oldu.
Ve belki de en önemlisi şu:
Bir insanın yardımı reddetme hakkı vardır.
Ama toplumun da gerçeği bilme hakkı vardır.
Kalın sağlıcakla...
YORUMLAR